in , ,

Wim Kan, oudejaarsavond 1979

Wim kan

Wim Kan

Veel mensen zullen deze man niet kennen of herkennen. Dat is heel tragisch, maar ook logisch. Het is Wim Kan, grondlegger van de oudejaarsconference op de radio en later op de televisie.

Elk jaar op oudejaarsdag leg ik een ouderwetse LP op mijn platenspeler en luister naar zijn conference. Liefst de conference uit 1973 over de oliecrisis. Maar dit jaar kies ik toch voor mijn geboortejaar 1979.

Den Uyl was geen president meer en Van Agt stond aan het roer. Herman Brood was in opkomst, de James Bond film Moonraker kwam in de bioscoop en filmster John Wayne stierf. Wim Kan beleefde zijn derde oudejaarsconference op tv. Later zouden ook Seth Gaaikema, Freek de Jonge en Youp van ‘t Hek hem volgen.

Het is wel jammer dat Kan door zijn politieke conferences aan een bepaalde periode gebonden is. Want wie goed naar hem luistert hoort zijn vakmanschap, zijn timing en zijn opbouw in een conference. Van de grote drie zijn Wim Sonneveld en Toon Hermans ons het meest bij gebleven.

Oudejaarsavond 1979. Ik was net geboren en zou nog naar Nederland komen met de nationale trots. Geen idee waar Nederland lag, wie Wim Kan was, wie mijn ouders zouden worden en wat een oudejaarsavond inhield.

Als kind vond ik de oudejaarsavond vooral spannend! Ook al moest ik tussen half tien en half twaalf naar bed. Als ik dan slaperig uit mijn bed werd getild, stond ik in mijn pyama voor het raam te kijken naar het vuurwerk.

Nog later, mocht ik met mijn vader aan de hand, de straat op. “Beste wensen Hugo” riepen ze mijn vader toe. Ik keek mijn ogen uit wat ik allemaal zag. Vuurwerk op straat, mensen die elkaar een mooi nieuwjaar wensten en bij thuiskomst nog een oliebol. Daarna mocht ik mijn bed weer in.

Wim Kan grondlegger oudejaarsconference via radio en tv

Thuis hadden we nooit vuurwerk, zelfs geen sterretjes. Jaloers was ik op vriendjes die ik op het nachtelijk uur met een sterretje zag staan. Mijn moeder gaf me een rolletje klappertjes, die ik langs de stoep haalde om ze te laten knallen. Zodoende waren mijn handen op oudejaarsavond altijd helemaal open geschaafd door de truttige klappertjes.

Wel ging ik stiekem met de grote jongens mee, die toen al strijkers hadden. Het was uitdrukkelijk door mijn moeder verboden, maar ja… de nieuwsgierigheid won.

Nog later kocht ik zelf siervuurwerk en fluitpijltjes. Liefst meteen 144 stuks, zodat je een dag later geen fluit meer kon horen. Eén keer op oudejaarsdag had ik mijn moeder wijsgemaakt dat je het beste je vuurwerk met een sigaar kon aansteken.

Prompt kocht mijn moeder een doosje en stond ik al vroeg bij mijn beste vriend op de stoep met een dikke sigaar in mijn mond. Amper twaalf jaar en roken! En niet zo’n beetje ook… Om twaalf uur was de doos leeg en ik zo ziek als een hond.

De laatste jaren laat ik het vuurwerk voor wat het is, geniet van de oliebollen van mijn bakkertje in Laren en drink een fles champagne leeg. Met Wim Kan op de platenspeler, wens ik jullie een fijne jaarwisseling toe.

Shishir Bestebreur, 31 december 2017.

Wim kan

Geef een reactie

Ruzie in de familie

Kijk niet om