in

Ruzie in de familie

Om 2017 in stijl af te sluiten, plaats ik de meest succesvolle blog die in september van dit jaar op andere social media is verschenen. Deze blog heb ik geschreven naar aanleiding van het concert dat Metallica op 6 september gaf in de Ziggo Dome.

Ik wens al mijn lezers een fantastisch en blogrijk 2018!

Ruzie in de familie

Ik ben lid van drie families. De familie van mijn ouders, zus en broers. De schoonfamilie. En de familie die ik samen met mijn vrouw heb gesticht. Wij, de ouders, met een dochter en twee zonen. Sinds vorige week woensdag is daar een vierde familie bij gekomen. De Metallicafamilie.

De frontman/zanger/gitarist James Hetfield kondigt het zelf aan. Vrij vertaald vraagt hij wie er vanavond voor het eerst bij een Metallica concert is. Ik dus en braaf steek ik mijn vinger op. Om me heen zie ik mensen een gebalde vuist hoog in de lucht stoten. O ja, heavy metal. Ik knijp mijn vingers tot een vuist en snij de lucht in de Ziggo Dome aan flarden. Een gebrulde schreeuw volmaakt mijn aanwezigheid. En dan gebeurt het: James Hetfield heet ons officieel welkom in de Metallicafamilie. Ja, ik hoor het goed: officieel. En geen doorsnee familie met een vader en een moeder, maar met vier vaders! Hell Yeah!

Hele grote familie

En binnen een seconde heb ik er miljoenen broers en zussen bij, waarvan een ruime twaalfduizend zich in diezelfde Ziggo Dome bevinden. Ik kijk opzij en realiseer me dat mijn twee zonen nu opeens mijn broers zijn. De wereld kan in een paar tellen op zijn kop staan. Ik kijk verder om me heen. Een groepje onbekende Denen zijn opeens familie. Een Vietnamese dame (echt waar) zit stuurs voor zich uit te staren. Ze lijkt niet echt op haar plek, maar behoort toch tot de zussentak van de familie. Naast mij zit een vadsige Nederlander op zijn broodje kroket te kauwen. Zijn coördinatie is niet helemaal honderd procent. Druppels bier springen uit een plastic beker en plonsen op mijn broek. Smerig, maar hé, hij is wel mijn broer. Een Rus of Oekraïner, zijn naam is in ieder geval Sergei, zit op de rij voor ons. Ik vermoed dat hij al langer lid van de familie is, want hij weet perfect wanneer hij moet gaan staan en met zijn hoofd bangen. Maar hij weet ook dat hij na een seconde of vijf weer moet gaan zitten, want zijn nieuwbakken broers, wij dus, willen ook het podium zien. Helaas zijn twee Nederlandse broers minder alert. Ze zitten voor mijn zoons op de eerste rij. Maar ze besluiten bij het vijfde nummer te gaan staan.

Familievete

Nu wordt het iets ingewikkeld. Mijn jongste zoon, maar eigenlijk dus een broer van mij, tikt de broer, maar eigenlijk een arrogante veertiger, op zijn schouder en vraagt of hij en diens zoon, maar ook een broer, willen gaan zitten. Dan ontspint zich het volgende tafereel met op de achtergrond de daverende muziek van onze vaders.

‘Willen jullie gaan zitten, want wij willen ook iets zien.’

‘Bij een concert van Metallica moet je niet zitten, maar staan.’

‘Als je dat zo nodig wil dan had je staanplaatsen moeten kopen.’

‘Jij moet je arrogante bek houden.’

‘Ja, en jij moet gaan zitten.’

‘Moet je een klap op je bijdehante smoel?’

‘Dan incasseer jij een pofferd op je lelijke neus.’

Intussen zit ik in de figuurlijke spagaat. Moet ik mijn zoon te hulp schieten of moet ik de nieuwbakken broers het zelf laten uitvechten? Ik dub en twijfel, terwijl ik ook nog het optreden van onze vaders met een half oog volg. Maar zoals zo vaak lost een probleem zichzelf op. De arrogante veertiger annex nieuwe broer is blijkbaar zo onder de indruk van mijn jongste zoon annex nieuwe broer dat hij besluit om zijn achterste op de stoel van de eerste rij neer te planten. Het uitzicht richting het podium is weer vrij van obstakels. Ik tik mijn zoon op zijn schouder en brul in zijn oor dat het zo in orde is. Mijn zoon haalt onverschillig zijn schouders op. Hij had blijkbaar niet anders verwacht.

Een familievete is in de kiem gesmoord. Gelukkig. Ik denk dat onze vaders een ruzie in de familie niet hadden getolereerd. En om nu door de beveiliging in de kraag te worden gevat en buiten de Ziggo Dome op de stoeptegels te worden gesmeten, maakt je niet populair in een nieuwe familie.

De volgende twee uur van het concert geniet ik met volle teugen. Ik kijk mijn ogen uit. Mijn trommelvliezen trommelen heftig heen en weer, maar doen hun werk goed. Geen spoortje van ergere schade of meer scheurtjes dan voorheen. Maar toch blijft een prangende vraag zeurend in mijn achterhoofd fladderen.

Hoe ga ik in heavy metals naam alle verjaardagen bijhouden?

Geef een reactie

Geschreven door Arno

Arno

Arno’s Verhalenblog: Korte verhalen met gebeurtenissen van alledag. Doordrenkt met humor, zelfspot en verbazing.

altcoins

Blog

Wim kan

Wim Kan, oudejaarsavond 1979