in

Lingerie

De telefoon rinkelt. Ik neem op en noem mijn naam. Een vrouwenstem antwoordt en vertelt vervolgens dat de bestelling binnen is. Ik zeg dat ik het door zal geven en dat de bestelling binnenkort zal worden afgehaald. Nadat de verbinding is verbroken, zet ik de telefoon terug in de standaard en loop naar boven. Ik geef de boodschap aan mijn dochter door. Ze knikt en denkt even na.

“Heb jij tijd om de bestelling te halen?” vraagt ze. “Ik heb het druk.”
“Tja, ik moet eigenlijk nog naar het dorp,” antwoord ik.
Mijn dochter bespeurt mijn aarzeling en begint te lachen. “Of durf je niet?”
“Natuurlijk durf ik,” zeg ik geïrriteerd. “Wat moet ik halen?”
“De bon ligt op de eettafel,” zegt ze. “De omcirkelde artikelen zijn besteld. Je moet nog wel even vragen of ik het thuis mag passen en als het niet de goede maat is of ik het dan nog wel kan ruilen. Zo niet, dan moet ik zelf naar de winkel, maar zoals gezegd heb ik eigenlijk geen tijd.”
In gedachten herhaal ik wat ze net gezegd heeft.
“O ja, ik heb al betaald,” zegt ze nog net voordat ze weer in de studieboeken duikt.
“Dat scheelt weer,” murmel ik, terwijl ik de trap afloop.

Op de eettafel ligt inderdaad een kassabon. Ik pak het stukje papier, schuif mijn bril naar mijn voorhoofd en lees de letters van de twee omcirkelde artikelen. Oké, dat is niet moeilijk. Ik vouw de kassabon dubbel en stopt het papiertje naast het andere boodschappenlijstje in mijn portemonnee. Jas en schoenen aan, portemonnee in de binnenzak van mijn jas. Ik roep naar boven dat ik even weg ben, maar krijg geen reactie. Ik haal mijn schouders op en loopt naar buiten. Voor de zekerheid draai ik de achterdeur op slot. Ik pak mijn fiets uit de schuur en rij in een rustig tempo naar het winkelcentrum in het dorp.

Zeven minuten later parkeer ik mijn fiets in het fietsenrek bij de dierenwinkel. Dit is strategisch uitgedokterd, want een bezoekje aan de dierenwinkel staat als laatste op mijn lijstje. Ik wandel over het plein richting de boekenwinkel. Nieuwsgierigheid is mij niet vreemd en ik ben gewoon nieuwsgierig of er al exemplaren van ‘Verhalen uit de metro’ zijn verkocht. Ik loop naar binnen, groet met een handgebaar de eigenaar die met een klant in gesprek is, en dwaal een paar minuten door de winkel. Ik kan mijn boek nergens vinden, maar dat wil niet zeggen dat alle exemplaren de winkel inmiddels hebben verlaten. Bij mijn vorige boeken was het simpel. Die lagen of stonden gestald bij de rubriek ‘spanning’. Ik heb geen idee waar men een verhalenbundel neerlegt. Ik werp een snelle blik naar de toonbank. Daar heb ik de boeken achtergelaten, maar nu zie ik ze niet meer. Te verlegen om naar de stand van zaken te vragen verlaat ik de winkel.

Ik steek schuin over naar de passage. Daar is de winkel gevestigd waar ik de bestelling van mijn dochter kan ophalen. Een lingeriezaak van een landelijk keten. En dat zorgt voor een soort plaatsvervangende schaamte, maar tegelijkertijd vraag ik me af waarom ik dat gevoel heb. Ieder mens draagt lingerie. Een modern woord voor het oeroude ondergoed. Waarom zou het raar zijn als een man een lingeriezaak binnenwandelt? Denkt dan iedere voorbijganger dat de man een spannend setje voor zijn vrouw of vriendin gaat aanschaffen om ’s avonds eens lekker los te gaan? Of beduvelt hij de boel en gaat hij iets opwindend voor zijn minnares aanschaffen? Of is het sowieso zielig als iemand van mijn leeftijd een lingeriezaak bezoekt?

Schichtig kijk ik om me heen, maar er is niemand die ook maar een nanoseconde aandacht aan mij schenkt. Ja, er is wel iemand die mij zwoel aankijkt en een poging doet om haar blote bips te verhullen, maar hier duidelijk niet in slaagt. Er is opzet in het spel, want mevrouw M wil natuurlijk maar al te graag dat iedereen haar merk ondergoed koopt. Dat is immers goed voor haar portemonnee en daar is helemaal niets mis mee. Wie weet kan ik nog een poster van haar scoren.

Ik glimlach dapper als ik met iets van opwinding in mijn lijf de winkel binnenloopt. De bh-tjes en slipjes in allerlei kleuren dringen zich aan mij op. De een nog kleiner dan de ander. Ook hier hangt mevrouw M aan de muren en poseert in haar eigen merk. Borsten en billen nauwelijks bedekt. Maar de opwinding is van korte duur. Een winkelmevrouw met een dikke trui aan komt mijn richting opgelopen. Op de achtergrond blèrt een baby de hele boel bij elkaar. Waarschijnlijk is de mama in de paskamer en voelt de baby zich hopeloos in de steek gelaten. Inmiddels staat de winkelmevrouw voor me en vraagt waarmee zij mij kan helpen. Rond haar ogen strijden de kraaienpootjes om voorrang. Dat is helemaal niet erg, want ieder mens heeft op den duur last van de tand des tijds. Ook ik. Maar ik verwachtte een jonge dame in spannende lingerie als levende reclamezuil. Natuurlijk is dit onkies en helemaal fout, zeker in deze tijd.

Ik schraap mijn keel en zeg dat ik een bestelling op kom halen. Ik haal de kassabon uit mijn portemonnee en geef die aan de winkelmevrouw. Ze leest de omcirkelde tekst en geeft de kassabon weer terug. Nadat ze heeft gezegd dat er al betaald is, loopt ze weg met de mededeling dat ze bestelling gaat pakken. Ik blijf bij de toonbank staan en staar maar wat naar mijn schoenen. De baby is nog steeds met het blèrconcert bezig. De winkelmevrouw is binnen de kortste tijd terug en zegt iets tegen me, maar de baby overstemt haar woorden. Ik haal mijn schouders op om aan te geven dat ik haar niet verstaan heb. Met stemverheffing zegt de winkelmevrouw dat ze de spullen netjes zal inpakken, want dat willen de klanten graag. Ik steek mijn duim op, maar eigenlijk interesseert het me geen reet. Ik kijk omhoog en kijk tegen de reet, sorry, de bips van mevrouw M aan. Snel verleg ik mijn blik naar de toonbank. De bestelde artikelen worden inderdaad in een mooi papiertje gewikkeld en in een vrolijk tasje gedaan. Tja, daar had ik nog niet bij stilgestaan, maar zo meteen kan het hele dorp zien dat ik bij de lingeriewinkel ben geweest. Ik krijg het tasje overhandigd en de winkelmevrouw wenst me nog een fijne dag. Ik groet terug en verlaat de winkel.

In de passage prop ik het tasje onder mijn arm. In sneltreinvaart loop ik richting mijn fiets. Ik doe de sleutel in het slot en wil de standaard inklappen, als ik me bedenk dat ik nog naar de dierenwinkel moet. Met een zucht zet ik de fiets weer op slot en loop met het vrolijke tasje onder mijn arm naar de winkel. Ik pak de blikjes kattenvoer die ik nodig heb. De eigenaar komt aanlopen en vraagt of ik nog meer boodschappen heb. Ik zeg nee en loop met de blikjes naar de kassa. Ik zet ze op de toonbank en kan niet verhinderen dat het vrolijke tasje tevoorschijn komt. Ik pak mijn bankpas om af te rekenen. De eigenaar vraagt of de blikjes in het tasje erbij kunnen of dat ik een ander tasje wil hebben. Ik kies voor het andere tasje, want dan kan ik het vrolijke tasje in zijn tasje stoppen, maar dat laatste zeg ik niet hardop. Nadat ik afgerekend heb, verlaat ik snel de winkel. Bij mijn fiets prop ik het vrolijke tasje tussen de blikjes kattenvoer, doe de fietssleutel in het slot en als een gepensioneerde wielrenner verlaat ik het winkelcentrum.

Zeven minuten later ben ik thuis. En vraag me in alle ernst af wat voor lafaard ik eigenlijk ben.

Geef een reactie

Geschreven door Arno

Arno

Arno’s Verhalenblog: Korte verhalen met gebeurtenissen van alledag. Doordrenkt met humor, zelfspot en verbazing.

Blog

Boom Beach