in

Kerstverhaal 2017

kerstverhaal 2017

Kerstverhaal 2017: De rommel in je ziel

Kerstverhaal 2017 door blogger Arno.

De lucht was zwart en voelde zwaar. De wind wakkerde aan, deed de toppen van de bomen heen en weer zwiepen. De wolken scheurden open. Witte vlokken vielen naar beneden. Ze dwarrelden om bomen en struiken, streelden gevels en lantaarnpalen, raakten de aarde en bedekten dit stukje van de wereld. Een deel van de sneeuwvlokken hechtte zich aan een raam. De kristallen voelden de warmte van de verwarming door het glas en smolten. Een groepje kleefde aan de onderkant van het raam en bedekte het groen geschilderde kozijn.

Gustav warmde zijn handen aan een koffiemok. Af en toe nipte hij van het donkerbruine brouwsel en voelde de warme drank via zijn slokdarm naar zijn maag glijden. Hij staarde door het raam naar buiten en zag hoe de wereld witter en witter werd. Een flauwe glimlach. Want zijn ziel was in de afgelopen jaren zwarter en zwarter geworden. Elk jaar tijdens de kerstdagen bereikte het zwart het dieptepunt. Elk jaar werden zijn herinneringen uit de diepste krochten van zijn hersenen getrokken. Hij huiverde, nam een slok, voelde de warmte door zijn lichaam glijden en toch rilde hij.

Mijn kerstavond 2017 verhaal

Op de kerstavond waarop de tragedie begon, was hij laat thuisgekomen. Hij deed de auto op slot en liep het kleine stukje naar de voordeur. Hij stond op het punt om de deur open te doen en naar binnen te gaan. Hij wilde gaan zitten en rusten. De mentale druk van zijn baan uit zijn hoofd laten wegvloeien. Zijn hand met daarin de sleutel bewoog naar het slot van de voordeur en bevroor.

Heel even knipperde Gustav met zijn ogen. De deur stond op een kier. Hij liet zijn arm zakken en met de punt van zijn rechterschoen duwde hij tegen het hout. Heel langzaam schoof de deur verder open. Een licht geknars van de drie scharnieren. Gustav stapte de gang in. Zachtjes deed hij de deur dicht en zette zijn tas op de grond. Het binnenste van het huis ademde een onbevestigde kilheid uit. Alsof een ijskoude demon alle warmte van kerst had weggezogen. Gustav nam drie stappen en stopte op de drempel tussen de gang en de woonkamer. Zijn adem stokte.

De tragedie bestond uit een kaalgeplukte woonkamer. Slechts een stoel en een tafel stonden op het versleten tapijt. Voor de rest was alles weg. De meubels, de televisie, het schilderij en alle tierelantijntjes die de woonkamer een gezellige sfeer hadden bezorgd. Ja, zelfs de opgetuigde kerstboom met de twinkelende lichtjes en de zilverkleurige ballen. De rode kerstklokken die aan de lampen hingen en de door zijn dochter in elkaar geknutselde engeltjes waren verdwenen. De kilheid sloeg Gustav ongenadig hard in zijn gezicht. Hij zakte op de drempel in elkaar. De pijnscheut die door zijn knieën knetterde, drong nauwelijks tot hem door.

Drie jaar later, kerstverhaal 2017

Gustav zette de koffiemok op de grond naast zijn stoel en huiverde. Iedere keer als hij aan die kerstavond terugdacht werd zijn ziel weer een tint zwarter. Waarom was de mensheid zo wreed?
Ze hadden hem verlaten. Zijn vrouw en zijn dochter. Geen briefje, geen uitleg. Alleen een leeg huis. Gustav kon de reden wel raden. Naast zijn werk was hij een enthousiast hobbyschrijver.

Hij verzon de mooiste verhalen die hij een plekje op zijn computer gaf. In zijn hoofd wervelden nog duizenden andere teksten, hele en halve. Helden, superhelden, boeven en schurken beheersten zijn fantasiewereld. Daardoor verloor Gustav de echte wereld uit het oog. Zelfs de simpelste handelingen vergat hij. Boodschappen doen, ouderavonden bezoeken, sociale contacten onderhouden, verjaardagen afgaan. Het boeide hem niet. Het eerstvolgende verhaal was het belangrijkste item in zijn wereld. Ja, hij was vaak genoeg gewaarschuwd. Als hij niet zou veranderen, zou zij hem verlaten. Wat vind je van mijn kerstverhaal 2017? Let me know!

‘De rommel in je ziel maakt ons leven kapot.’

Maar dat zij dat op kerstavond zou doen, had hij in zijn stoutste verhalen niet kunnen verzinnen. En daar baalde hij van. Een traan gleed uit zijn ooghoek. De grootste tragedie lag in het echte leven voor het oprapen. Gustav huilde tot hij op zijn stoel in slaap viel.

Gustav bewoog, kreunde en vocht zich uit de diepe slaap waarin hij uitgeput was weggezonken. Pijnlijk strekte hij zijn stijve ledematen en vroeg zich af waar hij was. Hij keek om zich heen. De kilte van de woonkamer benam hem de adem. Hij stond op, liep naar de gang, graaide zijn jas van de kapstok en rende naar buiten. De verse sneeuw knerpte onder zijn schoenzolen. Het was vroeg in de ochtend en de kille lucht verschafte alles een tintelende helderheid.

Maar zelfs op een heldere, zonnige kerstochtend zag alles er grauw, dreigend en onheilspellend uit. Gustav rende door de straat. Half glijdend over de sneeuw sloeg hij de bocht om. Twee straten verder hield de bebouwing op. Hij sloeg rechts af, een met geknotte wilgen omzoomde landweg op. Het was er doodstil. Links en rechts strekten zich witte weilanden uit waarboven een paar vogels fladderde. Beelden flitsten voorbij. Zijn jeugd. Een klein jochie in de vrije natuur, zijn handje in de reuzenhand van zijn vader; hij keek op naar het vriendelijke gezicht en voelde de opwinding over de komende kerst in zijn hele lijf tintelen. Altijd spannend zo een kerstverhaal 2017.

Spannende tijden rondom kerstavond 2017

Een opwinding die hij in zijn volwassen leven nooit meer had gevoeld. Nooit had hij met zijn dochter in de sneeuw gelopen, nooit een tocht door de natuur gemaakt. Hij had gefaald. Hij stopte en keek uit over de witte vlakte. Wat deed hij hier? Het was misschien beter om rechtsomkeert te maken en naar huis te gaan. Hij draaide zich om, deed een stap en verstijfde. Een helder licht omringde een vrouw. Het witte gewaad ruiste lichtjes om haar lichaam. Haar blonde haren lichtte op in het diffuse zonlicht. Haar gezicht leek een grote zonnestraal.

“Kom maar, Gustav,” wenkte ze. “Kom maar, wees niet bang.”
Gustav verroerde zich niet.
“Het is kerstochtend. Ik ben voor jou gekomen.”
“Wie ben jij?” stamelde Gustav.
“Ik ben jouw engel.”
De hemel was nog steeds blauw, maar je kon zien dat de zon terrein aan het verliezen was.
Ze gingen zitten en de engel bleef hem lange tijd aankijken. De glimlach verdween van haar gezicht, en Gustav had durven zweren dat hij een kil briesje langs zijn hals voelde gaan.
“Drie jaar geleden,” zei de engel. “Toen is jouw nachtmerrie begonnen.”
Gustav keek naar zijn handen en knikte.
“Je weet heel goed waarom je nu alleen bent,” ging ze verder.
“Ik ben meer met mezelf bezig dan met anderen,” fluisterde Gustav.
“En alleen met Kerst ga je zitten treuren.”
“Dat komt omdat zij toen verdwenen zijn.”
“Denk je?”
“Het huis is leeg en kil.”
“Fantasie heeft ook een keerzijde.”
Gustav keek de engel aan.
De engel knikte. “Soms lijkt het alsof je leven zwarter dan zwart is, maar dan blijkt dat achter de wolken de zon altijd is blijven schijnen.”

Voordat Gustav iets terug kon zeggen, voelde hij hoe zijn lichaam werd opgepakt en omhoog zweefde. Hij verdween in de bewolking die steeds dichter naar de aarde kroop. Een zilvergrijze massa omhulde hem, terwijl hij als een vallende ster langs de aarde schoot. Na een handvol seconden verliet hij de bewolking, schoot als een raket richting het dak van zijn huis. Hij zette zich schrap tegen de onvermijdelijke knal, maar tot zijn verbijstering gleed hij als een waterstraal door het dak, door de vloer, door het plafond en plofte op zijn stoel.

De woonkamer was helder verlicht. Alles stond op zijn plek. De meubels, de televisie. Het schilderij hing aan de muur. De kerstboom was met twinkelende lichtjes en zilverkleurige ballen opgetuigd, De rode kerstklokken hingen aan de lampen. De papieren engeltjes bewogen zachtjes heen en weer. Gustav keek naar het tafelblad. Een laptop. Op het scherm dansten duizenden letters. Gustav glimlachte en klapte zijn laptop dicht. Tevreden leunde hij achterover. Een klein handje raakte zijn schouder aan. Hij legde zijn hand erop. Het kleine knuistje verdween onder zijn grote vingers. Een ademtocht bij zijn oor.

“Is het gelukt, papa?”
“Ja, meisje, papa is klaar.”
“Is het een mooi kerstverhaal geworden?”
“O ja, absoluut.”
“Over sneeuw, kerst en engeltjes?”
“Ja.”
“Mooi, want dat had je beloofd.”
Een klein kusje op zijn wang.

kerstverhaal 2017

Geef een reactie

Geschreven door Arno

Arno

Arno’s Verhalenblog: Korte verhalen met gebeurtenissen van alledag. Doordrenkt met humor, zelfspot en verbazing.

Buikspieroefeningen

Buikspieroefeningen

Maaltijdvervangers

Maaltijdvervangers