in

Kerstman

kerstman

Het verhaal van de opgehangen kerstman

Lang, lang geleden, om precies te zijn zesentwintig jaar, arriveerde de kerstman in een huis vol dramatiek. Wat een jaarlijks lichtfeest had moeten worden, werd een gruwelijke ervaring die tot op de dag van vandaag voortduurt.

De kerstman opgesloten

Het is donker. De kerstman ziet geen hand voor ogen. Hij kan het niet eens proberen, want zijn armen zitten vast. Hij kan alleen zijn vingertoppen lichtjes bewegen. Dat doet hij om de zoveel tijd om de bloedsomloop een beetje op gang te houden. Zijn baard plakt omhoog gevouwen tegen zijn gezicht en de haartjes kriebelen in zijn neus.

Om de zoveel tijd blaast hij zijn adem uit een van zijn mondhoeken om de baard van zijn gezicht af te blazen. Maar de ruimte is zo krap dat de witte haren al snel weer de ingang van zijn neus opzoeken. Niezen is een tweede natuur geworden. Als hij niest, flappert het rubber van een zwarte zak heen en weer. De geur is vreselijk en wordt met de dag muffer.

De kerstman heeft verwoede pogingen ondernomen om los te breken, om aan deze hel te ontsnappen, maar tot nu toe allemaal meer dan vergeefs. Het is zelfs zo erg met hem gesteld dat hij uitkijkt naar die periode in het jaar dat hij voor een paar weken gelucht wordt.

Dan gaat het luik open en stroomt frisse lucht het donkere hok in. De zwarte zak flappert nog meer dan door zijn eigen ademhaling en niesbuien. Hoewel hij weet wat zijn lot gaat worden, stroomt er opluchting door zijn dikke lijf. Adrenaline maakt hem vrolijk. Hij ademt snel in en uit en probeert zoveel mogelijk frisse lucht in te ademen.

Want hij weet dat hij maar een uurtje de tijd heeft. Daarna wordt het nog erger dan de hel. Zijn hartje bonst nu al tegen zijn ribbenkast aan. Het is vreemd om blij te zijn, terwijl je weet dat het lot nog vele malen erger gaat worden.

Wordt de kerstman bevrijd?

Zijn kartonnen cel wordt uit het donkere hok getrokken. Daglicht dringt mondjesmaat tot zijn ogen door. Piepend haalt hij adem om zijn longen stofvrij te maken. Heel even is er ruimte tussen de zwarte zak en zijn baard die door de zwaartekracht omlaag valt. Feestmoment. Dat van korte duur is. De reis van hand tot hand maakt de kerstman misselijk.

Het ene moment is zijn hoofd de bovenkant van zijn lijf, het volgende moment hangt hij ondersteboven en zoekt zijn baard opnieuw de weg naar de bovenkant van zijn gezicht. En dat geluid! Stampende voeten op een houten trap dreunen in zijn oren. Iedere keer probeert hij weer zijn vingers in zijn oren te stoppen, maar zijn armen komen nog geen vijf centimeter omhoog.

Als de trapreis ten einde is gekomen, wordt hij achteloos op een tafel gegooid. Zijn dikke lijf hobbelt en bobbelt op en neer. Eén keer werd hij zo ruw behandeld dat hij op de vloer belandde. Het duurde vijf minuten om er zeker van te zijn dat hij niets had gebroken. Al maakt dat uiteindelijk helemaal niets uit.

Want nu arriveert de duivel in eigen persoon

De kartonnen cel wordt verwijderd, de zwarte zak weggerukt. Daglicht teistert zijn ogen. Twee reuzen handen pakken hem ruw vast. Een stoel schuift over het laminaat. De kerstman knijpt zijn ogen dicht en voelt hoe hij naar boven wordt gehesen. Een tie-wrap om zijn nek.

Binnen een tiental seconden kleuren zijn wangen en neus rood. De reuzen handen laten hem los. De kerstman bungelt ongecontroleerd heen en weer. De stoel wordt verschoven. Gestommel onder hem. Krampachtig houdt hij zijn ogen dicht, want hij weet dat een oogverblindend licht slechts een paar centimeter bij hem vandaan gaat branden.

Zijn ademhaling komt inmiddels raspend uit zijn keel. Volhouden, denk hij, volhouden. Slechts vier weken en dan mag hij weer terug in de zwarte zak en de kartonnen cel. Hij verlangt er nu al naar.

‘Zo, die hebben we weer mooi opgehangen,’ klinkt het in zijn oren die al een beetje suizen.

Voorzichtig opent de kerstman zijn ogen en verzoent zich met zijn lot, al kan hij het niet laten om zijn jaarlijks woorden te mompelen:

‘Fijne kerst, mensen.’

kerstman

Geef een reactie

Geschreven door Arno

Arno

Arno’s Verhalenblog: Korte verhalen met gebeurtenissen van alledag. Doordrenkt met humor, zelfspot en verbazing.

latrelaties

Latrelaties

Wat wil ik echt in mijn leven doen

Wat wil ik écht? (1)